Pierwszym punktem spotkania była konferencja wygłoszona przez księdza Marcina Łojko. Kapłan przypomniał, czym jest wolontariat Caritas w swoim najgłębszym sensie: nie jest to jedynie działalność charytatywna czy pomocowa, ale przede wszystkim konkretne przedłużenie miłości Boga wobec potrzebujących.
W swoim słowie zwrócił uwagę na proste, a jednocześnie fundamentalne prawdy, które często nam umykają w codziennym zabieganiu. Podkreślił, że Caritas nie pyta, dlaczego jest ciemno — Caritas przychodzi i zapala światło. To piękne i mocne przypomnienie, że wolontariusz Caritas ma być znakiem nadziei tam, gdzie jej brakuje.
Ksiądz Marcin odwołał się również do słów Pisma Świętego: „głodnych nakarmić, spragnionych napoić, nagich przyodziać…” oraz do słów Jezusa: „cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. Te słowa, jak zaznaczył, powinny towarzyszyć nam w codziennej posłudze i stawać się punktem odniesienia w naszej działalności.
Po konferencji nadszedł czas na adorację Najświętszego Sakramentu oraz możliwość przystąpienia do sakramentu pokuty i pojednania. Był to moment wyciszenia, spotkania z Panem i osobistej modlitwy — czas, który pozwolił na nowo uporządkować serce i intencje.
Następnie uczestniczyłyśmy we wspólnej Eucharystii. Zasiedliśmy razem do stołu Pańskiego, aby przyjąć Chleb Życia i umocnić się Jego łaską. To właśnie Eucharystia jest źródłem i szczytem każdej posługi — tam odnajdujemy siłę, by służyć z miłością, pokorą i radością.
Po części duchowej przyszedł moment na wspólne spotkanie przy stole. Gospodarze przygotowali dla nas pyszny żurek oraz słodki poczęstunek. Ten czas spędzony przy posiłku był czymś więcej niż tylko chwilą odpoczynku — stał się przestrzenią dzielenia się doświadczeniami, inspirowania nawzajem, rozmów o wyzwaniach i radościach posługi w Caritas.
Ostatnim etapem spotkania były warsztaty prowadzone przez panią Andżelikę z Caritas Polska. W czasie pracy warsztatowej zastanawialiśmy się, jakie talenty i możliwości każdy z nas może wnieść do Parafialnych Zespołów Caritas. Pytaliśmy też, co wspólnota Caritas daje nam — wolontariuszom: jakie wartości w nas budzi, jak nas umacnia i jak prowadzi nas w rozwoju duchowym i osobistym.
Dzień Skupienia zwieńczyliśmy wspólnym odmówieniem Koronki do Bożego Miłosierdzia, powierzając Bogu wszystkich potrzebujących, nasze parafialne dzieła miłosierdzia oraz każdego wolontariusza.
Był to naprawdę cudowny, bogaty w treść i łaskę czas. Czas, który nas umocnił i ubogacił, pozwalając nam dolać oliwy do naszych lamp — abyśmy w codziennej posłudze nie gasły, lecz coraz pełniej świeciły światłem Chrystusa.
